Dwuwejściowa bramka logiczna NOR, w której połączono wejścia jest równoważna

Dwuwejściowa bramka NOR z połączonymi wejściami zachowuje się dokładnie jak inwerter, czyli bramka NOT. Wynika to wprost z algebry Boole’a. Klasyczne równanie dla bramki NOR to Y = ¬(A + B). Jeżeli zewrzesz oba wejścia, czyli A = B, to dostajesz Y = ¬(A + A). W logice binarnej suma A + A jest równa po prostu A, więc ostatecznie wychodzi Y = ¬A. I to jest dokładnie definicja inwertera: na wyjściu pojawia się stan przeciwny do stanu na wejściu. W praktyce, w elektronice cyfrowej, zwłaszcza w układach z rodzin TTL czy CMOS, często wykorzystuje się takie własności bramek uniwersalnych (NOR i NAND), żeby uprościć projekt albo ograniczyć liczbę typów układów scalonych na płytce. Z mojego doświadczenia projektowego: jeśli na płytce masz tylko układy typu NOR, to nie musisz już dokładać osobnych inwerterów – po prostu zwierasz wejścia jednej bramki NOR i masz funkcjonalny NOT. W awionice, w modułach logicznych sterowników, w prostych układach blokad, interlocków czy dekodacji sygnałów, takie sztuczki są całkiem normalne i zgodne z dobrymi praktykami: mniej różnych elementów oznacza łatwiejszą logistykę części zamiennych, prostsze procedury testowania i mniejsze ryzyko błędów montażowych. Warto też pamiętać, że rodziny NOR bywają zoptymalizowane pod kątem parametrów czasowych i niezawodności, więc stosowanie ich jako inwerterów nie jest żadną „prowizorką”, tylko normalnym, akceptowanym sposobem realizacji funkcji logicznej NOT. Podsumowując: połączenie obu wejść bramki NOR zamienia ją w pełnoprawny inwerter logiczny, zarówno z punktu widzenia teorii, jak i praktycznej eksploatacji układów elektronicznych.