Przy wznoszeniu się statku powietrznego ciśnienie w obudowie wariometru

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zasady działania klasycznego wariometru (vertical speed indicator), który jest przyrządem pochodnym od wysokościomierza ciśnieniowego. W środku mamy puszkę (kapsułę) aneroidową podłączoną prawie „na sztywno” do instalacji statycznej statku powietrznego. Ciśnienie w puszce zmienia się więc praktycznie od razu tak, jak ciśnienie statyczne na zewnątrz – bez istotnego opóźnienia. Natomiast obudowa wariometru jest połączona z instalacją statyczną przez bardzo wąski przewężnik (dyszę, kapilarę). To połączenie celowo wprowadza zwłokę czasową, czyli opóźnienie zmian ciśnienia w obudowie względem puszki różnicowej. Podczas wznoszenia ciśnienie statyczne maleje. W puszce różnicowej spadek ciśnienia następuje szybciej, bo jest ona bezpośrednio „na linii” ze źródłem ciśnienia statycznego. W obudowie ciśnienie też maleje, ale właśnie wolniej – powoli „dogania” wartość w puszce. Różnica ciśnień między puszką a obudową powoduje odkształcenie puszki i wychylenie wskazówki. Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: ciśnienie w obudowie maleje wolniej niż w puszce różnicowej. W praktyce pilot widzi to jako wskazanie dodatniej prędkości wznoszenia. Warto zauważyć, że dobór średnicy przewężnika i parametrów układu jest kompromisem między czułością a tłumieniem drgań wskazań – zbyt szybka reakcja powodowałaby „latanie” wskazówki przy każdej małej turbulencji, a zbyt duże opóźnienie sprawiałoby, że wskazania byłyby mało użyteczne przy precyzyjnych podejściach czy w locie wg przyrządów. W technice lotniczej przy przeglądach sprawdza się, czy wariometr ma właściwą charakterystykę dynamiczną, właśnie pod kątem tego kontrolowanego opóźnienia w obudowie względem puszki. To jest taki mały, ale bardzo istotny szczegół konstrukcyjny, który decyduje o tym, czy przyrząd jest praktycznie używalny w codziennej eksploatacji.