Na rysunku przedstawiono schemat blokowy odbiornika radiokomunikacyjnego. Blok oznaczony literą D to

Blok D w pokazanym schemacie to demodulator, bo właśnie w tym miejscu następuje odzyskanie z fali radiowej właściwej informacji – w tym przypadku sygnału mowy lub dźwięku. We wcześniejszych blokach toru odbiorczego sygnał jest najpierw wzmocniony w.cz., potem zmieszany z sygnałem lokalnego generatora (heterodyny) i sprowadzony do częstotliwości pośredniej. Na wyjściu z bloku B mamy więc nadal sygnał o wysokiej częstotliwości, ale już „uporządkowany” i łatwiejszy do dalszego przetwarzania. Dopiero demodulator oddziela obwiednię (czyli informację audio) od nośnej radiowej. W praktyce stosuje się różne rodzaje demodulatorów: detektory diodowe dla AM, detektory fazowo-częstotliwościowe dla FM, układy PLL, detektory zrównoważone itp. W sprzęcie lotniczym – odbiornikach VHF COM, NAV, ILS, VOR – zasada jest ta sama: w torze IF znajduje się odpowiedni demodulator dopasowany do rodzaju modulacji, zgodnie z wymaganiami norm lotniczych (np. ICAO Annex 10, RTCA DO-186 dla VHF COM). Moim zdaniem warto zapamiętać prosty obraz: wszystko, co jest przed demodulatorem, „obrabia” fale radiowe jako takie (w.cz., mieszanie, filtracja), a wszystko za demodulatorem pracuje już na sygnale niskiej częstotliwości – audio lub danych. W serwisie i diagnostyce często podłącza się oscyloskop albo analizator widma właśnie przed i za demodulatorem, żeby sprawdzić, czy demodulacja działa poprawnie i czy obwiednia jest czysta, bez nadmiernych zniekształceń i przydźwięków. To jest standardowa dobra praktyka przy uruchamianiu i strojeniu torów odbiorczych.