Błąd północny busoli magnetycznej zależy od szerokości geograficznej i występuje podczas

Poprawnie wskazana została sytuacja „prawidłowego zakrętu” i to jest dokładnie to, o co chodzi przy tzw. błędzie północnym (northerly turning error) busoli magnetycznej. Ten błąd wynika z konstrukcji samej busoli: magnes jest zawieszony na pływaku, który ma określoną bezwładność i znajduje się w ziemskim polu magnetycznym, które nie jest poziome, tylko nachylone (inklinacja magnetyczna). W rejonach o większej szerokości geograficznej wektor ziemskiego pola magnetycznego jest mocno „w dół”, więc pływak z magnesem zachowuje się trochę jak wahadło. Podczas zakrętu, szczególnie przy stałym przechyleniu i ustalonej prędkości, działają siły odśrodkowe i grawitacja, a układ dąży do pewnej równowagi. To powoduje, że magnes nie ustawia się idealnie w osi pola magnetycznego, tylko z pewnym opóźnieniem i odchyleniem. W praktyce pilot obserwuje to tak, że podczas zakręcania z kursu południowego busola reaguje „za szybko”, a z kursu północnego „z opóźnieniem”. Stąd angielska zasada ANDS: Accelerate North, Decelerate South oraz korekty przy zakrętach na kursy północne i południowe. Dobre praktyki szkoleniowe (np. wg EASA czy FAA) mówią wprost: przy zakrętach na busoli trzeba brać poprawkę na szerokość geograficzną i charakterystyczne błędy północno-południowe, szczególnie w nawigacji według przyrządów i przy braku innych systemów (VOR, GPS). Moim zdaniem, w realnej eksploatacji ma to duże znaczenie w małym lotnictwie, gdzie klasyczna busola magnetyczna bywa ostatnim odniesieniem kierunku po awarii zasilania. Dlatego rozumienie, że błąd północny ujawnia się głównie w prawidłowym, ustalonym zakręcie, a jego wielkość rośnie wraz z szerokością geograficzną, jest bardzo praktyczną wiedzą, nie tylko teorią pod test.