Rurka Prandtla przeznaczona jest do odbierania podczas lotu statku powietrznego ciśnienia

Rurka Prandtla w lotnictwie to tak naprawdę połączenie rurki Pitota i otworów statycznych, czyli jeden element układu, który odbiera jednocześnie ciśnienie całkowite i statyczne. Ciśnienie całkowite (czasem mówi się też: całkowite lub całkowite spiętrzenia) to suma ciśnienia statycznego i dynamicznego przepływającego powietrza. Wlot czołowy rurki, ustawiony w strugę powietrza, „łapie” właśnie to ciśnienie całkowite. Natomiast otwory boczne, umieszczone tak, żeby były jak najmniej zakłócane przez przepływ, pobierają ciśnienie statyczne. Z tych dwóch wartości przyrządy pokładowe, głównie prędkościomierz (ASI), wysokościomierz i wariometr, wyliczają odpowiednie parametry lotu. W praktyce wygląda to tak, że linie ciśnień są doprowadzone do przyrządów mechanicznych lub do przetworników w systemach cyfrowych (np. Air Data Computer w nowoczesnych samolotach zgodnych z wymaganiami EASA/FAA). Komputer danych aerodynamicznych na podstawie ciśnienia całkowitego i statycznego oblicza wskazania IAS, TAS, wysokość barometryczną, prędkość wznoszenia i inne parametry używane przez autopilot, FMS czy systemy ostrzegawcze. Moim zdaniem to jedno z najważniejszych, a jednocześnie najprostszych urządzeń na samolocie – jak się je dobrze rozumie, to od razu łatwiej ogarnąć, skąd biorą się wszystkie wskazania prędkości i wysokości. Dobre praktyki w obsłudze mówią jasno: nie wolno zatykać ani modyfikować otworów rurki Prandtla, trzeba ją chronić przed owadami, lodem, brudem, bo każde zakłócenie przepływu zmienia odbierane ciśnienia i może doprowadzić do poważnych błędów wskazań, co jest opisane w wielu raportach wypadków lotniczych.