Liczbę 11 w systemie dwójkowym zapisuje się w postaci

Poprawnie: liczba 11 w systemie dziesiętnym to 1011 w systemie dwójkowym. Wynika to z rozkładu na potęgi liczby 2. Zapis 1011₂ oznacza: 1·2³ + 0·2² + 1·2¹ + 1·2⁰ = 8 + 0 + 2 + 1 = 11₁₀. Moim zdaniem warto to sobie dobrze poukładać, bo w elektronice i awionice praktycznie wszystko opiera się na zapisie binarnym. Procesory, magistrale danych, pamięci, rejestry – tam nikt nie operuje „jedenastką”, tylko właśnie 1011, przesuwaniem bitów, maskowaniem itp. W praktyce serwisowej technik awionik analizuje często dane z systemów cyfrowych, gdzie wartości progowe, kody błędów czy adresy są podawane w postaci binarnej lub heksadecymalnej. Żeby to miało sens, trzeba rozumieć, że każdy bit ma swoją wagę: od prawej 1, 2, 4, 8, 16 itd. Dobra praktyka jest taka, żeby przy każdej konwersji z dziesiętnego na binarny robić w głowie prosty test: sprawdzić największą potęgę 2, która mieści się w liczbie (dla 11 jest to 8), odjąć ją, zostało 3, więc dalej 2 i 1. Stąd bity ustawione na pozycjach 8, 2 i 1. W układach cyfrowych to dokładnie odpowiada temu, które linie wyjściowe bramek lub tranzystorów są w stanie wysokim. W standardach projektowania logiki (np. przy opisie w VHDL czy Verilogu) również operuje się takimi rozkładami binarnymi, więc dobrze, że to już ogarniasz. W serwisówkach producentów awioniki często pojawiają się tabele kodów binarnych (np. statusy linii, konfiguracje DIP-switchy) i właśnie takie proste liczby jak 1011 definiują konkretne tryby pracy urządzeń.