Rurka Prandtla, odbiornik ciśnień powietrznych przeznaczony jest do pomiaru podczas lotu ciśnienia

Rurka Prandtla (często mówimy po prostu „pitot”) jest klasycznym odbiornikiem ciśnień w samolocie i z definicji służy do pobierania ciśnienia całkowitego oraz współpracuje z odbiornikiem ciśnienia statycznego. To połączenie dwóch ciśnień – całkowitego (z rurki Prandtla) i statycznego (z otworów statycznych w kadłubie) – pozwala przyrządom pokładowym wyliczyć ciśnienie dynamiczne, a z niego prędkość przyrządową IAS. Samo urządzenie, ta charakterystyczna rurka wystająca z kadłuba lub skrzydła, jest tak ukształtowane, żeby w osi wlotu powietrza zatrzymać strugę i uzyskać tzw. stagnację przepływu. W punkcie stagnacji ciśnienie jest sumą ciśnienia statycznego i dynamicznego, czyli właśnie ciśnieniem całkowitym. Dlatego mówi się, że rurka Prandtla mierzy ciśnienie całkowite. Jednocześnie system pomiarowy samolotu zawsze ma też oddzielny odbiornik ciśnienia statycznego, zwykle w postaci otworów w burtach kadłuba, w miejscu gdzie przepływ jest możliwie mało zaburzony. W praktyce awionicznej, zgodnie z zaleceniami producentów statków powietrznych i normami typu CS-23/CS-25 czy FAR Part 23/25, przyrządy prędkości, wysokościomierz i wariometr są podłączone właśnie do systemu pitot–statycznego. Prędkościomierz dostaje ciśnienie całkowite z rurki Prandtla oraz ciśnienie statyczne i sam „odejmuje” jedno od drugiego, wyliczając ciśnienie dynamiczne. Wysokościomierz i wariometr korzystają tylko z ciśnienia statycznego. Z mojego doświadczenia w technikum lotniczym, kto dobrze rozumie rolę ciśnienia całkowitego i statycznego w systemie pitot–statycznym, później bez problemu ogarnia kalibracje, błędy pozycyjne i wymagania przeglądów okresowych tego układu. Dlatego odpowiedź o pomiarze ciśnienia całkowitego i statycznego jest tutaj jak najbardziej zgodna z praktyką lotniczą i dokumentacją serwisową.