Zgodnie z ideą działania satelitarnych systemów nawigacji GNSS (Global Navigation Satellite Systems) na podstawie informacji z trzech satelitów można stwierdzić, że odbiornik znajduje się w przestrzeni

Poprawnie – przy trzech satelitach rozwiązanie położenia odbiornika GNSS daje dwa możliwe punkty w przestrzeni. Wynika to z czysto geometrycznego podejścia: każdy satelita wyznacza sferę o promieniu równym zmierzonej odległości (pseudoodległości) od odbiornika. Przecięcie dwóch sfer to okrąg, a przecięcie tego okręgu z trzecią sferą daje właśnie dwa punkty. System GNSS na tym etapie „wie”, że odbiornik jest w jednym z tych dwóch miejsc. W praktyce jeden z tych punktów zwykle leży daleko od powierzchni Ziemi, ma kompletnie nielogiczne współrzędne albo nie spełnia dodatkowych warunków (np. wysokość, znane przybliżone położenie, dynamika ruchu statku powietrznego). Dlatego oprogramowanie odbiornika i systemów pokładowych (np. FMS) automatycznie odrzuca ten niefizyczny punkt i zostawia tylko ten sensowny. Moim zdaniem warto zapamiętać, że to jest czysta geometria przestrzenna, a nie „magia GPS”. W zastosowaniach lotniczych zgodnie z dobrymi praktykami i wymaganiami ICAO i EASA do pełnego, wiarygodnego wyznaczenia 3D pozycji z korekcją błędu zegara odbiornika przyjmuje się co najmniej cztery satelity. Trzy satelity dają rozwiązanie geometryczne, ale bez uwzględnienia błędu zegara odbiornika, który w rzeczywistości jest jednym z głównych źródeł niepewności pomiaru pseudoodległości. W nowoczesnych instalacjach awionicznych (GNSS jako część systemu nawigacyjnego zintegrowanego z EFIS/FMS) stosuje się jeszcze nadmiar satelitów do poprawy dokładności (DOP) i integralności pozycji, co jest kluczowe np. przy procedurach podejścia RNP i APV.