W satelitarnym odległościowym systemie nawigacyjnym GNSS pozycję użytkownika określa się na podstawie pomiaru

Prawidłowa odpowiedź odwołuje się do podstawowej zasady działania satelitarnego odległościowego systemu nawigacyjnego GNSS (GPS, Galileo itd.). Pozycja użytkownika jest wyznaczana na podstawie pomiaru odległości odbiornika od kilku satelitów jednocześnie. W praktyce mierzy się tzw. pseudoodległość, czyli odległość wyliczoną z czasu propagacji sygnału radiowego pomiędzy satelitą a odbiornikiem, z uwzględnieniem błędu zegara odbiornika. Sygnał GNSS zawiera bardzo precyzyjną informację czasową oraz dane o aktualnej pozycji satelity (efemerydy). Odbiornik porównuje czas nadania sygnału z czasem jego odebrania, mnoży różnicę przez prędkość światła i w ten sposób dostaje odległość do danego satelity. Moim zdaniem to właśnie tu jest cała magia – czysta fizyka i bardzo dokładne zegary atomowe na orbicie. W praktyce, żeby wyznaczyć trójwymiarową pozycję (szerokość, długość, wysokość) oraz błąd zegara odbiornika, potrzeba minimum czterech satelitów. Jest to klasyczna metoda trilateracji przestrzennej: przecinamy kilka kul o promieniach równych odległościom do satelitów i szukamy ich wspólnego punktu. W lotnictwie stosuje się to m.in. w systemach FMS i zintegrowanych systemach nawigacyjnych zgodnie z wymaganiami ICAO i EASA, gdzie GNSS jest źródłem pozycji dla map ruchomych, autopilota czy systemów zarządzania lotem. Dobre praktyki mówią, żeby zawsze patrzeć na wskaźniki jakości sygnału GNSS (DOP, RAIM, SBAS), bo dokładność wyznaczonej pozycji zależy bezpośrednio od geometrii satelitów i jakości pomiaru tych odległości. W obsłudze technicznej samolotu rozumienie, że GNSS mierzy właśnie odległość na podstawie czasu, pomaga lepiej diagnozować problemy z anteną, torami RF, zakłóceniami i kalibracją systemów nawigacyjnych.