Przy doborze składników mieszanki betonowej należy zachować odpowiedni wskaźnik proporcji cementu (C) i wody (W), który powinien wynosić

Prawidłowo przyjęty zakres 1,2 ≤ C:W ≤ 2,8 oznacza, że w mieszance betonowej ilość cementu musi wyraźnie przeważać nad ilością wody. W praktyce inżynierskiej zwykle operuje się odwrotnym wskaźnikiem w/c (woda/cement), ale idea jest ta sama: zbyt dużo wody w stosunku do cementu osłabia beton, zwiększa porowatość i podatność na uszkodzenia. Jeśli przeliczymy ten zakres na wskaźnik w/c, to dostajemy mniej więcej 0,35–0,8. To się dobrze pokrywa z zaleceniami normowymi i katalogami producentów cementu – dla typowych konstrukcji hydrotechnicznych i ogólnobudowlanych przyjmuje się w/c najczęściej 0,40–0,60, w zależności od klasy betonu i warunków pracy. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć z praktyką na budowie: gdy wody jest za dużo, mieszanka robi się „lejąca”, łatwo ją ułożyć, ale po związaniu beton jest kruchy, ma słabą wytrzymałość na ściskanie i szybko się niszczy pod wpływem mrozu czy naprzemiennego zawilgocenia i wysychania. Przy robotach hydrotechnicznych, np. przy wykonywaniu umocnień betonowych, płyt ażurowych, elementów prefabrykowanych stosowanych na brzegach czy skarpach, właściwy stosunek C:W jest kluczowy, bo od niego zależy szczelność i trwałość konstrukcji narażonej na stały kontakt z wodą. Dobre praktyki mówią też, żeby nie „ratować” zbyt suchej mieszanki dolewaniem wody na budowie, tylko właściwie dobrać skład już na etapie projektowania recepty roboczej. Kontrola ilości wody i cementu, najlepiej w oparciu o dokumentację technologiczną i normy (np. PN-EN dotyczące betonu), to podstawa jakości i bezpieczeństwa, szczególnie przy obiektach hydrotechnicznych, gdzie awaria może mieć bardzo poważne skutki.