Na rysunku przedstawiono schemat zamknięcia jazu ruchomego

Poprawnie wskazano, że na rysunku pokazano zamknięcie jazu ruchomego typu sektorowego. Świadczy o tym charakterystyczny kształt i sposób podparcia: płyta zamknięcia opiera się na promieniowych dźwigarach, które pracują jak wycinek koła, a ich oś obrotu jest przesunięta w dół, w stronę progu jazu. W praktyce oznacza to, że całe obciążenie od naporu wody przenoszone jest na łożyska w filarach, a sama płyta zamknięcia może być stosunkowo „smukła”, co jest dużą zaletą eksploatacyjną. W jazach sektorowych ruch odbywa się po łuku kołowym – dlatego w dokumentacjach projektowych i normowych często mówi się o zamknięciach promieniowych. Moim zdaniem to jedno z najbardziej uniwersalnych rozwiązań w średnich i dużych budowlach piętrzących, bo pozwala na precyzyjne sterowanie przepływem, a jednocześnie dobrze znosi zmienne warunki hydrauliczne, lód czy rumowisko. Zamknięcia sektorowe są szeroko stosowane w jazach na dużych rzekach, w stopniach wodnych i elektrowniach, gdzie wymagane jest bezpieczne odprowadzenie zarówno przepływów normalnych, jak i wielkich wód. Dobra praktyka projektowa wymaga tu starannego zaprojektowania łożysk, układu napędowego oraz zabezpieczenia antykorozyjnego stalowych elementów, bo awaria takiego zamknięcia może mieć poważne konsekwencje dla całego stopnia wodnego. Warto też pamiętać o odpowiednim ukształtowaniu progu i niecki wypadowej, aby uniknąć lokalnych przemyć i kawitacji strumienia za jazem – w instrukcjach eksploatacji zwykle mocno się to podkreśla.