Materace faszynowe cienkie dwuwarstwowe po wykonaniu powinny mieć grubość

Prawidłowa grubość cienkiego, dwuwarstwowego materaca faszynowego po wykonaniu to około 60 cm. Wynika to z przyjętych w hydrotechnice standardów wykonawczych dla umocnień brzegów i dna cieków wodnych. Taki materac składa się z dwóch warstw faszyny, odpowiednio ułożonych i dociśniętych kołkami lub palikami, a po związaniu konstrukcji i naturalnym osiadaniu przyjmuje się właśnie tę grubość jako roboczą. Grubość 60 cm zapewnia wystarczającą masę i sztywność, żeby konstrukcja nie została łatwo podmyta, porwana przez nurt albo uszkodzona przy wyższych stanach wody. Jednocześnie nie jest to przekrój przesadnie masywny, więc zużycie materiału i robocizna pozostają ekonomicznie uzasadnione. W praktyce takie materace stosuje się np. do umacniania brzegów rzek o średnich prędkościach przepływu, na skarpach międzywala, przy podnóżu wałów przeciwpowodziowych, a także jako warstwa filtracyjno–ochronna pod narzutem kamiennym. Dobrą praktyką jest, żeby po ułożeniu materaca sprawdzić jego grubość w kilku punktach kontrolnych (przynajmniej w osi i przy krawędziach), bo w trakcie montażu faszyna lubi się miejscami bardziej sprasować. W dokumentacjach technicznych i katalogach typowych rozwiązań umocnień brzegowych często wprost podaje się, że materace faszynowe cienkie dwuwarstwowe przyjmuje się o grubości 0,6 m po wykonaniu i zagęszczeniu. Moim zdaniem warto to mieć po prostu „w głowie”, bo to jeden z takich parametrów, który często pada na budowie i przy obmiarach robót – inspektor od razu pyta o projektowaną grubość materaca i porównuje ją z rzeczywistą.