Na rysunku przedstawiającym umocnienie podstawy skarpy kiszką faszynową cyfrą 1 oznaczono

Prawidłowo wskazany element to palik. Na typowym rysunku umocnienia podstawy skarpy kiszką faszynową numerem 1 oznacza się właśnie pionowy, drewniany palik, wbijany w grunt u podnóża skarpy. Jego główne zadanie to zakotwienie kiszki faszynowej i całego umocnienia tak, żeby nie przemieszczało się pod wpływem nurtu wody, falowania, zmian poziomu wody czy obciążeń od ruchu po koronie. W wytycznych do robót regulacyjnych i instrukcjach utrzymania cieków (np. standardy RZGW, dawne wytyczne IMGW) podkreśla się, że paliki muszą być wbijane na odpowiednią głębokość i w rozstawie dostosowanym do spadku skarpy oraz rodzaju gruntu. Z mojego doświadczenia, jeśli palik jest za krótki albo zbyt rzadko rozmieszczony, kiszka faszynowa bardzo szybko „odchodzi” od skarpy i całe umocnienie traci sens. Paliki wykonuje się zazwyczaj z drewna iglastego, okorowanego, czasem impregnowanego, z zaostrzoną końcówką ułatwiającą wbijanie. Dobrą praktyką jest ustawianie palików lekko pochylonych w stronę skarpy, co poprawia docisk kiszki. Na rysunku pozostałe numery odnoszą się do innych elementów: sama kiszka faszynowa, płat darniny lub szpilki mocujące darń. Rozróżnianie tych symboli na schematach jest bardzo ważne przy czytaniu dokumentacji technicznej i przy odbiorze robót, bo pozwala szybko ocenić, czy umocnienie zostało wykonane zgodnie z projektem i zasadami sztuki hydrotechnicznej.