W celu zabudowy wyrwy w skarpie cieku naturalnego, powstałej po przejściu fali powodziowej, należy

Prawidłowo – przy zabudowie wyrwy w skarpie cieku najważniejsze jest odtworzenie pierwotnego kształtu i stateczności skarpy, a dopiero potem jej trwałe zabezpieczenie. Dowóz brakującego materiału ziemnego, jego warstwowe wbudowanie i dokładne zagęszczenie to klasyczna, zgodna z dobrą praktyką hydrotechniczną procedura. Chodzi o to, żeby przywrócić geometrię skarpy (spadek, wysokość, linię brzegu) oraz zapewnić odpowiednią nośność i stateczność gruntu. Zagęszczanie prowadzi się zwykle warstwami po 20–30 cm, przy użyciu zagęszczarek płytowych lub walców, tak żeby grunt nie osiadał później nierównomiernie. Kluczowe jest też wykonanie ubezpieczenia, czyli trwałego umocnienia skarpy i ewentualnie dna w strefie wyrwy. W praktyce stosuje się narzuty kamienne, kosze gabionowe, materace gabionowe, faszynę, geokraty, a w spokojniejszych ciekach darniowanie lub płytkie umocnienia betonowe. Dobór rozwiązania zależy od prędkości przepływu, wysokości skarpy i rodzaju gruntu. Z mojego doświadczenia, jeśli po powodzi wyrwę tylko zasypie się luźnym gruntem, bez porządnego zagęszczenia i umocnienia, to pierwsza większa fala zrobi tę samą dziurę jeszcze szybciej. Dlatego standardem jest połączenie robót ziemnych z zabezpieczeniem przeciwerozyjnym, tak żeby skarpa nie była ponownie podmywana ani od strony wody, ani od góry przez spływ powierzchniowy. W wielu instrukcjach utrzymania cieków i wałów przeciwpowodziowych wyraźnie podkreśla się, że naprawy wyrw muszą przywracać zarówno kształt, jak i odporność brzegu na działanie wody, a nie tylko „załatać” ubytek.