Przy uszczelnianiu szandoru dennego workami z piaskiem należy zachować ostrożność przy wyrzucaniu worka

Prawidłowo – największą ostrożność przy uszczelnianiu szandoru dennego workami z piaskiem trzeba zachować właśnie przy wyrzucaniu worka z łodzi. W praktyce hydrotechnicznej bardzo często uszczelnienie prowadzi się od strony wody, bo dostęp od brzegu jest utrudniony albo wręcz niemożliwy. Wtedy operatorzy i pomocnicy pracują z łodzi roboczych lub pontonów. Kluczowy problem to stabilność: łódź jest jednostką pływającą, podatną na kołysanie, przechyły boczne i nagłe zmiany środka ciężkości. Kiedy jedna osoba bierze ciężki worek z piaskiem (często 30–40 kg, a bywa że więcej) i dynamicznie wyrzuca go za burtę, środek ciężkości całego układu „łódź–załoga–ładunek” gwałtownie się przemieszcza. Może to doprowadzić do utraty równowagi, poślizgnięcia się na mokrym pokładzie, a w skrajnym przypadku do wypadnięcia człowieka za burtę albo nawet wywrotki małej łodzi. Dlatego w dobrych praktykach BHP przy robotach hydrotechnicznych zaleca się m.in. ograniczenie liczby osób na małej jednostce, równomierne rozmieszczenie załogi, wyrzucanie worków z pozycji stabilnej (często klęcząc lub w lekkim rozkroku), bez gwałtownego zamachu i zawsze w kamizelce asekuracyjnej lub ratunkowej. Moim zdaniem, z doświadczenia z budów, bardzo ważne jest też zsynchronizowanie ruchów – jedna osoba wyrzuca, druga asekuruję i obserwuje otoczenie, np. fale od przepływających jednostek. Stosuje się też komendy słowne, żeby nikt nagle nie przesiadał się na drugą burtę w momencie wyrzutu. W instrukcjach organizacji robót wodnych podkreśla się, że prace z jednostek pływających są traktowane jako prace szczególnie niebezpieczne i wymagają dodatkowych zabezpieczeń, właśnie z powodu ryzyka utonięcia i trudniejszej ewakuacji. Ten temat łączy się więc bezpośrednio nie tylko z samą technologią uszczelniania szandorów, ale przede wszystkim z bezpieczeństwem pracowników na wodzie, które w nowoczesnych standardach branżowych jest absolutnym priorytetem.