Do zabezpieczenia skarp małych cieków wodnych oraz umocnienia konstrukcji budowli regulacyjnych stosuje się płotki

Płotki wiklinowe to klasyczne, bardzo często stosowane umocnienie biologiczno‑techniczne przy małych ciekach wodnych. Są wykonywane z wikliny, czyli elastycznych pędów wierzb, które łatwo się splatają i dobrze kotwią w gruncie. Dzięki temu można szybko zbudować lekką, ale skuteczną przegrodę stabilizującą skarpę i brzeg. W praktyce takie płotki wbija się wzdłuż linii brzegowej lub na skarpie, a przestrzeń za nimi wypełnia się gruntem, humusem, czasem drobnym rumoszem. Wiklina często się przyjmuje, ukorzenia i po jakimś czasie płotek zamienia się w żywy element umocnienia. To jest właśnie duża zaleta – umocnienie nie tylko zabezpiecza skarpę, ale też wzmacnia się z czasem dzięki systemowi korzeniowemu. W projektach regulacji małych cieków, rowów melioracyjnych i kanałów rolniczych płotki wiklinowe stosuje się do zabezpieczenia skarp przed erozją powierzchniową i podmywaniem przy niewielkich prędkościach przepływu. Z mojego doświadczenia to rozwiązanie jest szczególnie polecane tam, gdzie inwestorowi zależy na rozwiązaniu „miękkim”, przyjaznym dla środowiska, zgodnym z ideą renaturyzacji cieków. W wytycznych branżowych i dobrych praktykach gospodarki wodnej podkreśla się, że tego typu umocnienia są odpowiednie do małych obciążeń hydraulicznych i powinny być łączone z obsiewem traw i nasadzeniami roślinnymi. W porównaniu z ciężkimi konstrukcjami, jak gabiony czy narzuty kamienne, płotki wiklinowe są tańsze, szybkie w wykonaniu i łatwe w naprawie, a jednocześnie dobrze spełniają swoją funkcję przy małych ciekach i na konstrukcjach regulacyjnych o niewielkim spadzie i wysokości.