Na ilustracji przedstawiono zabezpieczenie budowli ziemnej za pomocą

Na fotografii widać typowy przykład zabezpieczenia budowli ziemnej za pomocą grodzic stalowych, czyli stalowych ścianek szczelnych. Te elementy mają charakterystyczny profil kształtowy (najczęściej typu Z, U albo omega) i łączy się je na zamkach, tworząc ciągłą linię obudowy. Po wbiciu w grunt tworzą one barierę, która przejmuje parcie gruntu i wody, a jednocześnie ogranicza filtrację. W hydrotechnice i przy robotach ziemnych to bardzo klasyczne rozwiązanie – stosowane przy zabezpieczaniu wykopów pod przepusty, przyczółki mostowe, brzegi rzek, ściany doków, nabrzeża czy tymczasowe groble robocze. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grodzice stalowe są rozwiązaniem zarówno tymczasowym, jak i stałym. Można je po zakończeniu robót wyciągnąć i użyć ponownie, co w praktyce budowlanej jest dość często spotykane przy robotach regulacyjnych i przy przebudowie wałów przeciwpowodziowych. Dobrą praktyką jest dobór typu i długości grodzicy na podstawie obliczeń statyczno–wytrzymałościowych, z uwzględnieniem kategorii geotechnicznej obiektu oraz norm, np. Eurokodu 7 (PN-EN 1997) i odpowiednich wytycznych ITB. W robotach hydrotechnicznych grodzice wykorzystuje się np. do wykonania suchego wykopu w korycie rzeki – wbija się dwa rzędy grodzic, tworząc tzw. grodzę, wypompowuje się wodę i dopiero wtedy buduje się przepust, jaz czy umocnienie dna. Dobrą praktyką jest też stosowanie obudowy z grodzic przy głębokich wykopach w gruntach nawodnionych, gdzie klasyczne skarpy o naturalnym nachyleniu byłyby niestabilne. Z mojego doświadczenia wynika, że kto raz na budowie zobaczy ścianę z grodzic, ten już raczej nie pomyli jej ani z szalunkiem, ani z korytem stalowym – profil i sposób łączenia w zamek jest bardzo charakterystyczny.