Wysokość płotka faszynowego wynosi

Prawidłowo – płotek faszynowy projektuje się zazwyczaj na wysokość w granicach 0,3–0,6 m i właśnie ten zakres przyjmuje się w praktyce robót regulacyjnych i umocnieniowych. Wynika to z kilku prostych, ale ważnych powodów. Taki płotek ma przede wszystkim zadanie zatrzymywania rumowiska, drobnego materiału niesionego przez wodę, oraz rozpraszania energii przepływu przy brzegu czy na skarpie. Gdy wysokość jest rzędu 0,3–0,6 m, płotek jest na tyle niski, że nie działa jak bariera hydrotechniczna dużej skali, tylko jak „filtr” i element wygaszający prędkość wody. Jednocześnie jest wystarczająco wysoki, żeby skutecznie łapać gałęzie, trawy, drobny materiał mineralny, który później tworzy naturalne doszczelnienie i wzmacnia umocnienie. Z mojego doświadczenia taka wysokość jest też praktyczna montażowo: łatwo jest stabilnie przybić, przywiązać lub powiązać faszynę do kołków, element nie jest zbyt ciężki ani zbyt wysoki, więc nie wymaga specjalistycznego sprzętu do montażu, a przy tym zachowuje odpowiednią stateczność przy typowych prędkościach przepływu wód w małych ciekach i na umocnieniach skarpowych. W normach branżowych i wytycznych dotyczących robót regulacyjnych i umocnień brzegów (różne instrukcje gospodarki wodnej, wytyczne IMGW, dawne katalogi typowych konstrukcji) przy faszynowych płotkach i progach poprzecznych bardzo często pojawia się właśnie ten rząd wielkości. Zbyt niski płotek po prostu nie spełni funkcji hydraulicznej i filtracyjnej, a zbyt wysoki zacznie zachowywać się jak mały mur, co przy większej wodzie może prowadzić do podmyć, lokalnych zawirowań i uszkodzeń. W praktyce budowy umocnień skarp, przy regulacji małych rzek i potoków, stosuje się całe ciągi takich płotków o wysokości 0,3–0,6 m, układanych schodkowo wzdłuż skarpy lub poprzecznie do przepływu. Dzięki temu konstrukcja jest elastyczna, dobrze współpracuje z gruntem i roślinnością, a jednocześnie łatwo ją naprawić lub uzupełnić przy konserwacji.