Ilustracja przedstawia elementy

Na ilustracji widoczny jest klasyczny przykład kaszycy, czyli drewnianej konstrukcji z bali układanych warstwowo na zrąb, przypominającej trochę niski zrąb domku z bali. Elementy są zrobione z okrąglaków, łączonych na narożach na tzw. zamek, a wewnętrzna przestrzeń takiej kaszycy wypełniana jest zazwyczaj kamieniem łamanym, żwirem lub innym materiałem ciężkim. Dzięki temu uzyskuje się masywną, ale jednocześnie stosunkowo elastyczną budowlę, dobrze pracującą w środowisku wodnym. W hydrotechnice górskiej kaszyce stosuje się do umacniania koryt potoków, budowy progów, małych przetamowań, zabezpieczeń przeciwerozyjnych i czasem jako elementy muru oporowego w strefie brzegowej. Z mojego doświadczenia takie konstrukcje świetnie sprawdzają się tam, gdzie mamy trudny dojazd ciężkiego sprzętu i nie opłaca się wozić betonu, a lokalnie dostępne jest drewno iglaste. Dobra praktyka wymaga, żeby bale były okorowane, zaimpregnowane, a najlepiej też ułożone tak, by nie stały w wodzie cały czas – wtedy trwałość jest zdecydowanie większa. W normach i wytycznych dotyczących budowli drewnianych i umocnień biologicznych podkreśla się też konieczność dobrego związania kaszyc między sobą (kołki, sworznie stalowe) oraz właściwego zakotwienia w podłożu, żeby nie zostały podmyte i przesunięte przy większych przepływach. W praktyce na odbiorach technicznych kontroluje się m.in. jakość drewna, sposób łączenia naroży oraz prawidłowe wypełnienie wnętrza kaszycy materiałem kamiennym o odpowiedniej frakcji.