Podstawowym materiałem stosowanym w regulacji cieków naturalnych jest

Prawidłową odpowiedzią jest faszyna, bo to właśnie ona jest podstawowym, klasycznym materiałem stosowany w regulacji cieków naturalnych. Faszyna to wiązki cienkich gałęzi (najczęściej wierzby), sztywne lub giętkie, które łączy się drutem albo sznurkiem i układa w postaci materacy, wałków czy przęseł. Dzięki temu można bardzo elastycznie dopasować umocnienie do kształtu brzegu, skarpy czy dna koryta. W praktyce terenowej, przy regulacji rzek i potoków, faszyna jest używana do umacniania brzegów, skarp, przyczółków mostowych, a także do budowy progów i opasek brzegowych. Moim zdaniem jej największą zaletą jest to, że dobrze współpracuje z roślinnością: po pewnym czasie zarasta trawą, krzewami, system korzeniowy dodatkowo stabilizuje grunt i powstaje takie półnaturalne umocnienie, które nie psuje krajobrazu. W wielu wytycznych dotyczących robót regulacyjnych i renaturyzacji cieków zaleca się stosowanie materiałów biologicznych i bioinżynieryjnych, właśnie takich jak faszyna, szczególnie na ciekach małych i średnich. Jest to zgodne z dobrymi praktykami zrównoważonej gospodarki wodnej, bo faszyna nie tylko zabezpiecza brzegi przed erozją, ale też pozwala zachować bardziej naturalny charakter koryta, mikrohabitaty dla organizmów wodnych i przybrzeżnych. W porównaniu z ciężkimi umocnieniami betonowymi czy masywnym kamieniem, faszyna lepiej tłumi energię przepływu, nie odbija fali w tak agresywny sposób, tylko ją rozprasza. Do tego jest materiałem stosunkowo tanim, łatwo dostępnym lokalnie i prostym w wbudowaniu, co na budowie ma ogromne znaczenie. W robotach regulacyjnych faszynę często łączy się z palikami drewnianymi, narzutem kamiennym czy geowłókniną, ale to właśnie faszyna jest tym podstawowym, wyjściowym materiałem umocnieniowym w naturalnych ciekach.