Do wykonania koronek i brzegosłonów należy stosować kołki wykonane ze świeżych odziomków

Prawidłowo – do wykonywania koronek i brzegosłonów stosuje się kołki ze świeżej faszyny. Chodzi tu o świeże odziomki, czyli dolne, najgrubsze części pędów krzewów faszynowych, najczęściej wierzby. Faszy na ma bardzo dobre właściwości do robót umocnieniowych: jest elastyczna, łatwo się obrabia w terenie, dobrze się klinuje w gruncie, a co najważniejsze – po wbudowaniu może się ukorzenić i przejść w żywe umocnienie brzegu. To jest ogromny plus w robotach regulacyjnych i przy umacnianiu skarp, bo taki element z czasem staje się częścią naturalnej roślinności brzegowej, a nie tylko martwą konstrukcją. W dobrych praktykach hydrotechnicznych przyjmuje się, że kołki do mocowania koronek, brzegosłonów, materacy faszynowych czy wałków faszynowych powinny być świeże, nieprzesuszone, o odpowiedniej średnicy (zwykle kilka centymetrów) i długości dostosowanej do rodzaju gruntu oraz wysokości umocnienia. Świeżość odziomków jest ważna, bo drewno wtedy nie pęka tak łatwo przy wbijaniu, dobrze trzyma w gruncie i ma potencjał do zżycia się z podłożem, szczególnie w gruntach wilgotnych, przy korytach rzek czy rowów melioracyjnych. Moim zdaniem warto zapamiętać to skojarzenie: koronki, brzegosłony, materace – to wszystko klasyczne konstrukcje faszynowe, więc i kołki też z faszyny. Dębina czy inne twarde gatunki drewna stosuje się raczej w elementach konstrukcyjnych narażonych na duże obciążenia, ale nie do typowego faszynowania. W instrukcjach i wytycznych do robót regulacyjnych oraz umocnień brzegowych wyraźnie podkreśla się, że materiał do faszyny i kołków powinien być jednorodny, najlepiej z lokalnych wierzb, świeżo ścięty, bez zgnilizny i uszkodzeń. Dzięki temu koronki i brzegosłony są trwałe, stabilne i dobrze współpracują z gruntem oraz wodą.