Materace gabionowe służące do zabezpieczenia przeciwerozyjnego dna i brzegów cieków wodnych wykonywane są o grubości do

Poprawna jest odpowiedź 0,3 m, ponieważ typowe materace gabionowe stosowane do zabezpieczenia przeciwerozyjnego dna i brzegów cieków wodnych projektuje się właśnie jako elementy płaskie, o stosunkowo małej grubości – najczęściej 0,17–0,30 m, a w praktyce hydrotechnicznej przyjmuje się maksymalnie 0,3 m. Materac ma działać jak dywan z kamienia w siatce stalowej: rozkłada obciążenia od przepływającej wody, stabilizuje grunt i chroni przed wypłukiwaniem, ale nie ma być wysokim murem, tylko cienką, szeroką osłoną. Z mojego doświadczenia najważniejsze jest, żeby rozumieć różnicę między materacem gabionowym a klasycznym koszem gabionowym. Kosze, używane np. do murów oporowych czy wysokich umocnień skarp, mają grubość (wysokość) 0,5–1,0 m i więcej, bo muszą przenosić duże parcia gruntu. Materac natomiast leży na dnie lub na skarpie i pracuje głównie na ścinanie i docisk, a nie na stateczność jak mur. Dlatego jego grubość ogranicza się do 0,3 m – większa byłaby niepotrzebna, podnosiłaby koszt i masę, a nie dawała proporcjonalnych korzyści. W dobrych praktykach hydrotechnicznych materace gabionowe układa się na warstwie geowłókniny filtracyjnej, która zapobiega wypłukiwaniu drobnych cząstek gruntu spod materaca. Dopiero na geowłókninie rozkłada się pusty materac, wypełnia kamieniem o odpowiedniej frakcji (najczęściej 6–15 cm, zależnie od siatki) i dokładnie zagęszcza ręcznie, żeby nie było pustek. W ciekach o większych prędkościach przepływu stosuje się czasem łączenie materacy z koszami gabionowymi na skarpach – ale nadal sama warstwa na dnie ma grubość do 0,3 m. W praktyce terenowej łatwo to zapamiętać: materac = cienki, do 0,3 m; kosz gabionowy = grubszy element, powyżej 0,5 m. To jest zgodne z katalogami producentów systemów gabionowych i typowymi wytycznymi projektowymi dla regulacji cieków.