Do łączenia deskowania zewnętrznego z deskowaniem wewnętrznym ścian stosowane są

Prawidłowo – w ściennym deskowaniu betonowym do łączenia deskowania zewnętrznego z wewnętrznym stosuje się ściągi. Ściąg (pręt ściągający, pręt gwintowany) przechodzi przez całą grubość ściany, opiera się o elementy systemowe (nakrętki, talerzyki, stożki) i dzięki temu utrzymuje obie tarcze deskowania w stałej odległości. To właśnie ściągi przenoszą parcie mieszanki betonowej i zapobiegają „rozjechaniu” się deskowania na boki. W nowoczesnych systemach szalunkowych (Peri, Doka, Hunnebeck i inne) rozmieszczenie ściągów jest ściśle określone w katalogach producenta oraz zgodnie z obliczeniami statycznymi – zależy od wysokości ściany, klasy betonu, sposobu zagęszczania, tempa betonowania. Moim zdaniem, jak ktoś raz dobrze zobaczy montaż szalunku ściennego na budowie, to od razu zapamięta, że bez ściągów nic tam nie zadziała. W praktyce ściągi ustalają nie tylko odległość między płytami deskowania, ale również wpływają na dokładność wymiarową grubości ściany, co jest ważne przy konstrukcjach żelbetowych, także hydrotechnicznych (np. ściany zbiorników, komór, przepompowni). Po rozszalowaniu końce ściągów są zwykle odcinane lub wykręcane, a pozostałe otwory odpowiednio się uszczelnia, np. zaprawą lub specjalnymi korkami, żeby nie powstały przecieki. Dobrą praktyką jest stosowanie takich systemów ściągów, które umożliwiają wielokrotne użycie i gwarantują nośność zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową producenta. W ogólnych zasadach wykonania robót betonowych i żelbetowych podkreśla się, że rozmieszczenie i liczba ściągów muszą być zaprojektowane, a nie „na oko”, bo od tego zależy bezpieczeństwo deskowania i jakość wykonanej ściany.