Rysunek przedstawia schemat regulacji cieku za pomocą

Prawidłowo wskazano progi, bo właśnie taki układ małych, powtarzających się stopni na dnie cieku widać na rysunku w rzucie podłużnym: dno nie jest gładkie, tylko „schodkowe”. Progi denne to klasyczny element regulacji cieków o zbyt dużym spadku podłużnym, gdzie woda nabiera za dużej prędkości i zaczyna podmywać koryto. Dzięki progom spadek całkowity dzieli się na szereg mniejszych odcinków, a energia przepływu rozprasza się na każdym stopniu. W praktyce oznacza to mniejsze erozje dna, stabilizację profilu podłużnego i spokojniejsze warunki przepływu. W dobrych projektach hydrotechnicznych przyjmuje się odpowiedni rozstaw progów, tak aby wysokość spadku na pojedynczym progu nie powodowała nadmiernej kaskady ani kawitacji – to jest normalnie liczone według wytycznych branżowych i norm, z uwzględnieniem natężenia przepływu, granulometrii rumowiska i klasy cieku. Progi mogą być betonowe, kamienne, z narzutem czy nawet drewniane w małych ciekach melioracyjnych; ważne, żeby miały odpowiednie umocnienia w strefie wypadu wody, często stosuje się tam narzut kamienny lub materace gabionowe. Z mojego doświadczenia w małych potokach górskich takie układy progów świetnie „uspokajają” potok, ograniczają żłobienie koryta i pozwalają utrzymać stałe rzędne dna w rejonie mostów, przepustów czy wylotów drenarskich. Dodatkowo progi mogą pełnić funkcję piętrzącą, lokalnie podnosząc zwierciadło wody, co jest wykorzystywane np. przy zasilaniu małych ujęć, stawów albo dla poprawy warunków siedliskowych ryb, pod warunkiem zaprojektowania przepławek zgodnie z aktualnymi wymaganiami środowiskowymi.