W celu właściwego przygotowania podłoża pod wykonanie planowanego wału przeciwpowodziowego w pierwszej kolejności należy

Prawidłowo – w robotach ziemnych przy budowie wałów przeciwpowodziowych absolutnym pierwszym etapem przygotowania podłoża jest usunięcie humusu, czyli warstwy ziemi urodzajnej. Ta warstwa zawiera dużo części organicznych: korzenie, resztki roślin, próchnicę. Z punktu widzenia budownictwa hydrotechnicznego jest to grunt całkowicie nieprzydatny konstrukcyjnie. Ma małą nośność, jest podatny na rozkład, zmianę objętości i osiadanie. Jeśli zostawi się humus pod nasypem wału, to z czasem będzie się on rozkładał, tworząc pustki, nierównomierne osiadania i potencjalne drogi filtracji wody. Moim zdaniem to jest taki klasyczny błąd, który później mści się pęknięciami korpusu wału albo lokalnymi zapadnięciami korony. Dlatego zgodnie z dobrą praktyką i wytycznymi branżowymi (np. instrukcjami IMGW i standardami budowy wałów przeciwpowodziowych) humus zdejmuje się mechanicznie na całą projektowaną szerokość podstawy wału oraz na strefę dodatkową, tzw. pas roboczy. Usuwa się go aż do warstwy gruntu mineralnego o odpowiedniej nośności – najczęściej jest to piasek, glina, pospółka. Dopiero na tak oczyszczonym podłożu można dalej je przygotowywać: ewentualnie dogęszczać, wykonywać stopniowanie skarp, układać warstwy przesłon przeciwfiltracyjnych czy geowłóknin. W praktyce na budowie wygląda to tak, że spycharka lub koparka zrywa warstwę urodzajną, a materiał ten jest później odkładany na hałdę i wykorzystywany np. do humusowania skarp zewnętrznych wału po zakończeniu robót zasadniczych. Czyli humus nie idzie „na zmarnowanie”, ale nie może pozostawać pod konstrukcją nośną. Dobrą praktyką jest też kontrola grubości zdjętego humusu przez nadzór techniczny, bo w terenie rolniczym ta warstwa bywa dość gruba i łatwo ją niedoszacować.