Aby przygotować siatkę zbrojeniową, należy ułożyć i zmontować stal zbrojeniową przez powiązanie drutem

Do wykonania siatki zbrojeniowej stosuje się drut wiązałkowy, czyli specjalny miękki drut stalowy przeznaczony właśnie do ręcznego wiązania prętów zbrojeniowych. Jest on na tyle plastyczny, że bez problemu daje się skręcić szczypcami zbrojarskimi, a jednocześnie po zaciągnięciu trzyma kształt i stabilizuje pręty w zaprojektowanym rozstawie. W praktyce budowy – czy to płyty fundamentowej, stropu, czy też elementów hydrotechnicznych typu płyty denne, ściany oporowe, płyty przelewowe – zbrojenie prawie zawsze montuje się właśnie na drut wiązałkowy, a nie na spawy, bo jest to szybsze, tańsze i bezpieczniejsze dla stali. Moim zdaniem każdy, kto był choć raz na zbrojeniu większego elementu, od razu widzi, że bez wiązałkowego po prostu by się to nie spinało logistycznie. Dobre praktyki mówią wyraźnie: drut wiązałkowy musi mieć odpowiednią średnicę (najczęściej w okolicach 1–1,5 mm), być czysty, bez nadmiernej korozji, a wiązania powinny być rozmieszczone tak, aby zapewnić sztywność siatki w czasie betonowania. W normach i wytycznych wykonawczych dla konstrukcji żelbetowych podkreśla się, że wiązania nie zastępują obliczeniowego połączenia prętów – ich zadanie to utrzymanie geometrii zbrojenia. W hydrotechnice ma to szczególne znaczenie, bo elementy są często masywne, zalewane dużą ilością mieszanki betonowej, a zbrojenie nie może „odpłynąć” ani zmienić położenia przy zagęszczaniu betonu. Drut wiązałkowy pozwala też łatwo korygować ułożenie prętów, gdy inspektor lub geodeta zgłosi uwagi. W praktyce fachowcy mają swoje „patenty” na szybkie wiązanie: na krzyż, na ósemkę, półwiązania w miejscach mniej obciążonych. Wszystko to jednak opiera się na jednym – właściwym użyciu drutu wiązałkowego, a nie jakiegokolwiek innego drutu.