Obmiar robót budowlanych sporządza się na podstawie

Prawidłowo – obmiar robót budowlanych wykonuje się na podstawie pomiarów z natury, czyli rzeczywistych wymiarów wykonanych robót w terenie. Projekt, kosztorys czy inne dokumenty są tylko punktem wyjścia, natomiast rozliczać się trzeba z tego, co faktycznie zostało zrobione. W praktyce oznacza to, że po zakończeniu danego etapu robót technik lub inżynier idzie w teren z łatą, taśmą, dalmierzem, czasem z niwelatorem czy GPS-em i mierzy długości, powierzchnie, kubatury: np. faktyczną długość odcinka rowu, objętość wykopu, grubość warstwy umocnienia, powierzchnię umocnionej skarpy. Na podstawie tych pomiarów sporządza się tzw. przedmiar powykonawczy lub obmiar, który jest podstawą do rozliczeń z wykonawcą, zgodnie z zasadami KNR, KNNR czy innych katalogów norm. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych umiejętności w praktyce – umieć porównać to, co jest na rysunku projektowym, z tym, co faktycznie wyszło w terenie, uwzględniając np. odchyłki wymiarów, konieczne roboty dodatkowe, zmiany dokumentacji. Dobre praktyki mówią też, żeby obmiar dokumentować: szkicami polowymi, podpisami stron, datami, a przy większych inwestycjach – protokołami obmiarowymi. W robotach hydrotechnicznych czy regulacyjnych, gdzie teren jest nierówny, a profil koryta potoku zmienia się nawet po większym wezbraniu, pomiary z natury są wręcz kluczowe, bo tylko one pokazują realny zakres robót, a nie to, co „miało być” w projekcie. Dlatego w każdym porządnym przedsiębiorstwie budowlanym obmiar traktuje się jako czynność terenową, opartą na wiarygodnych pomiarach geodezyjnych i prostych pomiarach liniowych.