Na rysunku przedstawiającym umocnienie skarpy kiszką faszynową cyfrą 1 oznaczono

Na rysunku cyfrą 1 faktycznie oznaczono palik, czyli pionowy element drewniany wbijany w grunt, który stabilizuje kiszkę faszynową na skarpie. W praktyce paliki są podstawowym „szkieletem” takiego umocnienia – bez nich faszyna mogłaby się zsunąć po skarpie lub zostać wypłukana przez prąd wody. Z mojego doświadczenia przy robotach regulacyjnych wynika, że poprawne rozmieszczenie i zagłębienie palików ma większe znaczenie dla trwałości umocnienia niż sama ilość faszyny. Palik powinien być wbity na odpowiednią głębokość (zwykle 0,8–1,0 m, co zresztą widać na schemacie) i w rozstawie dobranym do spadku skarpy i siły oddziaływania wody. W normach i instrukcjach branżowych dotyczących robót hydrotechnicznych zwraca się uwagę, żeby stosować drewno trwałe w gruncie (np. dąb, robinia, sosna impregnowana), a w strefach narażonych na zmienne zwilżanie – dodatkową impregnację ciśnieniową. Dobrą praktyką jest też lekkie podcięcie końca palika „na ostro”, co ułatwia wbijanie i ogranicza uszkodzenia włókien. W typowym umocnieniu z kiszek faszynowych palik współpracuje ze szpilkami i drutem wiązałkowym, tworząc układ przestrzenny, który dociska kiszki do skarpy, aż do momentu, kiedy roślinność się ukorzeni i przejmie część funkcji wzmacniającej. Takie rozwiązanie, prawidłowo wykonane, jest tanie, dość ekologiczne i zgodne z dobrymi praktykami stosowanymi w regulacji małych cieków i zabezpieczaniu brzegów rzek.