W przypadku przechodzenia fali powodziowej przez budowlę wodną piętrzącą należy

Prawidłowa odpowiedź wynika z podstawowej zasady prowadzenia budowli piętrzących w czasie przejścia fali powodziowej: obiekt ma jak najsprawniej i jak najbezpieczniej przepuścić wodę, bez nadmiernego podnoszenia zwierciadła wody przed budowlą i bez ryzyka przelania przez koronę. Dlatego przy przechodzeniu fali powodziowej zwiększa się przepływ przez budowle upustowe (np. jazy, zasuwy, przelewy, spusty denne), zgodnie z instrukcją eksploatacji i aktualnymi meldunkami hydrologicznymi. Dzięki temu obniża się poziom wody w zbiorniku lub przynajmniej ogranicza jego wzrost, co zmniejsza parcie na budowlę, ryzyko rozmycia skarp, podmycia przyczółków i rozszczelnienia podłoża. W praktyce wygląda to tak, że operator stopniowo otwiera przęsła jazu, przepusty lub spusty, często z wyprzedzeniem, zanim fala dotrze w pełnej wysokości. Moim zdaniem kluczowe jest tu działanie zgodnie z opracowaną instrukcją gospodarowania wodą i planami ochrony przeciwpowodziowej, a nie „na oko”. W zawodowej praktyce hydrotechnicznej przyjmuje się, że budowla piętrząca nie może stanowić „korka” na rzece, bo wtedy woda zaczyna szukać słabych miejsc: przelania przez koronę, przerwania wałów, podsiąków. Zwiększenie przepływu przez budowlę upustową pozwala przeprowadzić falę możliwie blisko stanu naturalnego koryta, ale w sposób kontrolowany – z rozłożeniem w czasie, z zachowaniem rezerwy powodziowej w zbiorniku i z ciągłym monitoringiem poziomów wody powyżej i poniżej obiektu. To jest standardowa, zalecana praktyka przy eksploatacji jazów, zapór i zbiorników retencyjnych w czasie wezbrań.