Na dużych rzekach rolę umocnień podwodnych pełnią materace faszynowe, które są stosowane jako części

Prawidłowo – materace faszynowe na dużych rzekach są typowym elementem opasek brzegowych. Opaska brzegowa to rodzaj umocnienia, które chroni brzeg rzeki przed erozją, podmywaniem i cofnięciem skarpy. W praktyce robi się to tak, że na dnie przy brzegu układa się warstwę zabezpieczającą, właśnie w formie materacy faszynowych, często dociążonych kamieniem. Ten materac przechodzi od stopy skarpy w głąb koryta, tworząc coś w rodzaju elastycznego dywanu ochronnego. Dzięki temu nurt rzeki nie „wydziera” materiału z podnóża skarpy, a cała opaska brzegowa pracuje stabilnie. Materace faszynowe są stosowane szczególnie na dużych rzekach, gdzie występują duże prędkości przepływu, znaczne wahania stanów wody i silne zawirowania przy zakolach czy przewężeniach. Z mojego doświadczenia, na Odrze czy Wiśle takie rozwiązania to standard, zgodne z typowymi wytycznymi projektowymi z instrukcji regulacji rzek. Opaska brzegowa może mieć część podwodną z faszyny, a powyżej zwierciadła wody narzut kamienny, bruk lub inne umocnienie. Faszyna działa trochę jak zbrojenie i filtr – przepuszcza wodę, ale zatrzymuje drobny materiał i stabilizuje podłoże. Jest to rozwiązanie stosunkowo tanie, dość łatwe w wykonaniu i dobrze współpracujące z roślinnością, co jest ważne przy renaturyzacji i wymaganiach środowiskowych. W dobrych praktykach hydrotechnicznych zwraca się uwagę, aby materace miały odpowiednią grubość, zagęszczenie wiązek i solidne zakotwienie w skarpie, bo bez tego nawet najlepsza opaska będzie się rozjeżdżać przy wysokich wodach i lodach.