Kosze siatkowe wypełnione materiałem kamiennym nazywa się

Prawidłowo, kosze siatkowe wypełnione kamieniem to gabiony. W hydrotechnice i budownictwie wodnym ten termin jest bardzo konkretny: gabion to element z siatki stalowej (najczęściej z drutu ocynkowanego lub powlekanego PVC), formowany w kształt prostopadłościanu, materaca lub walca, który wypełnia się kamieniem łamanym o odpowiednim uziarnieniu. Dzięki temu powstaje elastyczna, ale jednocześnie stabilna konstrukcja ciężka, używana do umacniania brzegów, skarp, przyczółków mostowych, dna rzek, a także jako elementy murów oporowych. W praktyce terenowej gabiony świetnie sprawdzają się tam, gdzie klasyczna narzuta kamienna mogłaby być łatwo wypłukiwana lub rozmywana przez nurt wody. Siatka utrzymuje kamień w miejscu, a jednocześnie przepuszcza wodę, co ogranicza parcie hydrostatyczne za umocnieniem. Z mojego doświadczenia bardzo ważne jest, żeby przy gabionach stosować geowłókninę separacyjno-filtracyjną od strony gruntu – to dobra praktyka zgodna z wytycznymi projektowymi i normami branżowymi, bo zapobiega wypłukiwaniu drobnych cząstek gruntu przez wodę przesączającą się przez kosze. Dobrze zaprojektowany gabion ma określoną wielkość oczek siatki, średnicę drutu, sposób łączenia paneli (np. spiralami, drutem wiązałkowym, klipsami) oraz ścianki wewnętrzne – przegrody, które zapobiegają deformacji kosza. W robotach regulacyjnych rzek gabiony stosuje się m.in. jako umocnienia skarp w łukach koryta, na odcinkach o dużych prędkościach przepływu, a także jako element progów dennych i opasek brzegowych. Co ciekawe, w dobrych projektach uwzględnia się też aspekt biologiczny: przestrzenie między kamieniami sprzyjają rozwojowi roślinności i tworzeniu siedlisk, więc gabiony uznaje się za rozwiązanie bardziej „przyjazne środowisku” niż jednolity beton. Moim zdaniem warto zapamiętać, że słowo „gabion” zawsze łączy się z siatką + kamień i z funkcją umocnienia lub obudowy.