Na rysunku przedstawiono umocnienie brzegowe koryta rzeki. Średnica walca siatkowo-kamiennego tego umocnienia wynosi

Prawidłowa odpowiedź 40 cm wynika bezpośrednio z rysunku – średnica walca siatkowo‑kamiennego jest tam oznaczona jako 0,4 m, czyli właśnie 40 cm. Na takich schematach umocnień brzegowych wszystkie wymiary podaje się zazwyczaj w metrach, dlatego kluczowe jest poprawne odczytanie jednostek. Walec siatkowo‑kamienny (często mówi się po prostu „walec faszynowo‑kamienny” albo „walec gabionowy”) pełni tu rolę ciężkiego elementu stabilizującego stopę skarpy i umocnienie dna przy brzegu. Żeby to miało sens konstrukcyjny, średnica musi być na tyle duża, żeby walec miał odpowiednią masę, nie przemieszczał się przy wyższych stanach wody i naporze nurtu, a jednocześnie dało się go ułożyć sprzętem na budowie. Z praktyki robót regulacyjnych wynika, że walce o średnicy rzędu kilkunastu centymetrów są za lekkie i nadają się raczej do drobnych umocnień rowów melioracyjnych, a nie do koryt rzek. Typowe średnice stosowane w umocnieniach brzegowych cieków o normalnych prędkościach przepływu to właśnie okolice 30–50 cm. To się dobrze wpisuje w wytyczne projektowe i katalogi detali hydrotechnicznych, gdzie dla walców siatkowo‑kamiennych przeznaczonych do stabilizacji skarp i stóp brzegów przyjmuje się średnice zapewniające odpowiedni ciężar jednostkowy i stateczność na przesuw i obrót. Moim zdaniem warto też zauważyć, że taki walec współpracuje z pozostałym umocnieniem: narzutem, siatką, ewentualnie geowłókniną. Jeśli średnica byłaby mniejsza, pojawiłyby się lokalne podmycia oraz ryzyko obsunięcia skarpy. Przy 40 cm uzyskujemy kompromis między nośnością, ciężarem, łatwością transportu i układania, a także ekonomią materiałową, co w praktyce budów hydrotechnicznych jest bardzo ważne.