Obniżenie zwierciadła wody gruntowej do określonego poziomu, zwykle na okres robót lub wykonania budowli, nosi nazwę odwodnienia

Prawidłowo – mówimy tu o odwodnieniu tymczasowym. W hydrotechnice i budownictwie ogólnym przyjmuje się, że jeśli obniżamy zwierciadło wody gruntowej tylko na czas realizacji robót, np. wykonania wykopu pod fundamenty, posadowienia przepustu, budowy przyczółka mostowego czy komory pompowni, to jest to klasyczny przykład odwodnienia tymczasowego. Po zakończeniu robót system studni, igłofiltrów czy drenaży tymczasowych jest wyłączany, a układ wód gruntowych wraca – mniej więcej – do stanu wyjściowego. W praktyce stosuje się tu głównie igłofiltry, studnie depresyjne, dreny poziome i czasem odwodnienie powierzchniowe, np. rowki odprowadzające wodę z wykopu. Dobre praktyki mówią, żeby odwodnienie tymczasowe zaprojektować na podstawie badań geotechnicznych i hydrogeologicznych, z określeniem współczynnika filtracji gruntu, miąższości warstwy wodonośnej i spodziewanych dopływów wody. Z mojego doświadczenia, na budowach hydrotechnicznych, np. przy modernizacji przepustów pod wałami przeciwpowodziowymi, odwodnienie tymczasowe jest kluczowe, żeby nie doszło do rozluźnienia gruntu, upłynnienia nasypu czy podmycia fundamentów. Trzeba też pamiętać o kwestiach środowiskowych i prawnych: intensywne pompowanie wód gruntowych może wymagać pozwolenia wodnoprawnego, a odprowadzana woda nie może powodować erozji skarp ani przeciążenia istniejącej kanalizacji czy cieków. W normach i wytycznych (np. wytyczne geotechniczne do PN-EN 1997) podkreśla się, że odwodnienie tymczasowe musi być sprzężone z kontrolą osiadań sąsiednich obiektów, bo zbyt gwałtowna depresja zwierciadła wody może wywołać osiadania budynków, pęknięcia konstrukcji czy nawet zjawiska sufozji. W dobrze zorganizowanej budowie plan odwodnienia tymczasowego jest częścią projektu organizacji robót i harmonogramu, bo od niego zależy, czy wykop będzie suchy, stabilny i bezpieczny dla ludzi oraz sprzętu.