Największą wytrzymałość na ściskanie wykazuje drewno, jeżeli siła działa

Poprawnie – drewno ma największą wytrzymałość na ściskanie wtedy, gdy siła działa wzdłuż włókien. Wynika to z samej budowy drewna: włókna drzewne są jak pęczek równoległych rurek lub włókien, które najlepiej przenoszą obciążenia właśnie w swoim kierunku. W osi podłużnej pień drzewa był całe życie ściskany i zginany przez wiatr, śnieg, własny ciężar, więc natura „zaprojektowała” ten materiał głównie na pracę wzdłuż włókien. W badaniach laboratoryjnych i w normach (np. PN-EN dotyczących drewna konstrukcyjnego) zawsze podaje się osobno wytrzymałość na ściskanie wzdłuż i w poprzek włókien. Ta pierwsza jest wielokrotnie większa. Dlatego przy projektowaniu elementów drewnianych w budownictwie wodnym – np. pali, kleszczy, oczepów, umocnień faszynowych, pali w ostrogach czy drewnianych elementów śluz – dąży się do takiego ułożenia konstrukcji, aby główne siły ściskające przebiegały możliwie równolegle do włókien. Przykładowo pal drewniany wbity pionowo w grunt pracuje głównie na ściskanie wzdłuż włókien od ciężaru konstrukcji hydrotechnicznej, którą podtrzymuje. To jest dla niego najbardziej korzystny układ. Jeśli ktoś oparłby ciężki element na drewnie obciążanym poprzecznie do włókien, szybko wyszłyby zmiażdżenia, spękania, odkształcenia trwałe. Moim zdaniem w praktyce terenowej warto zawsze patrzeć, jak prowadzą się włókna w przekroju i intuicyjnie ustawiać element tak, żeby obciążenia szły „po słojach”, a nie „przez słoje”. To jedna z takich prostych, ale bardzo ważnych zasad dobrej praktyki wykonawczej w konstrukcjach z drewna, także w robotach wodnych i okołohydrotechnicznych.