Iglofiltory zagłębia się w grunt poprzez

Prawidłowo – iglofiltory zagłębia się w grunt metodą wpłukiwania. Chodzi o to, że rura igłofiltra nie jest ani wbijana, ani wiercona, tylko „wpłukiwana” strumieniem wody pod ciśnieniem. Na końcu igłofiltra jest specjalna głowica z otworami. Podłącza się do niej przewód wodny, otwiera zawór i woda o dużym ciśnieniu rozluźnia grunt wokół końcówki. Ziarna gruntu są chwilowo unoszone w wodzie, tworzy się taki mały lejek płuczkowy i igłofiltr samoczynnie osiada coraz głębiej, praktycznie bez udaru i bez klasycznego wiercenia. W praktyce przy odwodnieniach wykopów pod przepusty, małe jazy czy poszerzenia koryta, zestaw igłofiltrowy montuje się właśnie w ten sposób – szybko, stosunkowo cicho i bez dużych maszyn wiertniczych. Moim zdaniem to jedna z najwygodniejszych metod instalacji urządzeń odwadniających w robotach ziemnych przy budownictwie wodnym. W dobrych praktykach wykonawczych zwraca się uwagę, żeby ciśnienie wody dobrać do rodzaju gruntu: w piaskach średnich i drobnych wpłukiwanie idzie bardzo sprawnie, natomiast w gruntach spoistych (gliny, iły) metoda jest dużo mniej skuteczna, czasem wręcz nieopłacalna. Iglofiltory ustawia się zazwyczaj w rzędzie, w rozstawie np. co 0,75–1,5 m, wzdłuż wykopu, a głębokość wpłukiwania dobiera się tak, żeby końcówka znalazła się poniżej projektowanego poziomu obniżenia zwierciadła wody gruntowej. Dopiero po takim poprawnym wpłukaniu całego szeregu można podłączyć kolektor ssawny i agregat pompowy i rozpocząć właściwe odwodnienie wykopu zgodnie z przyjętą technologią robót ziemnych.