Podstawę do opracowania kosztorysu szczegółowego stanowią

Prawidłowo wskazano katalogi nakładów rzeczowych jako podstawę do opracowania kosztorysu szczegółowego. W kosztorysowaniu budowlanym, także w robotach wodnych czy hydrotechnicznych, właśnie KNR-y (Katalogi Nakładów Rzeczowych) są oficjalnym i najbardziej typowym źródłem danych o zużyciu robocizny, materiałów i sprzętu na jednostkę obmiarową (np. 1 m³ wykopu, 1 m³ betonu w konstrukcji, 1 m wału przeciwpowodziowego). To z nich kosztorysant bierze tzw. nakłady rzeczowe, a potem mnoży je przez aktualne ceny jednostkowe robocizny, materiałów i pracy sprzętu, tworząc kosztorys szczegółowy. Moim zdaniem to jest taki „słownik” albo „tabela norm”, bez której rzetelne liczenie jest po prostu zgadywaniem. Dobre praktyki branżowe oraz standardy kosztorysowania (np. zasady stosowane w zamówieniach publicznych) wymagają, żeby podstawą były katalogi zatwierdzone lub powszechnie uznane, a nie dane przypadkowe. W praktyce na budowie hydrotechnicznej kosztorysant sięga np. do KNR dla robót ziemnych przy regulacji koryt rzek, do katalogów dla robót betonowych przy budowie jazu czy przepustu, a także do katalogów dla umocnień skarp, faszyn, gabionów itd. Kosztorys szczegółowy opiera się na przedmiarze robót, ale to właśnie katalogi nakładów rzeczowych mówią, ile roboczogodzin, ile kilogramów stali zbrojeniowej, ile m³ kruszywa czy ile godzin pracy koparki należy przyjąć dla danej pozycji. Dobrą praktyką jest też dopisywanie w opisie pozycji podstawy normatywnej, np. „podstawa: KNR 2-01 poz. …”, co potem ułatwia weryfikację kosztorysu przez inwestora lub inspektora nadzoru. Bez odniesienia do KNR-ów trudno mówić o przejrzystym, powtarzalnym i możliwym do porównania kosztorysie szczegółowym.