Na rysunku przedstawiono drenaż korpusu zapory w postaci

Prawidłowo wskazano materac kamienny, bo właśnie taki sposób ułożenia kamienia w korpusie zapory pokazuje rysunek. Widać wyraźnie cienką, wydłużoną strefę z kruszywa, otuloną geowłókniną lub inną warstwą filtracyjną, która zajmuje mniej więcej 1/3 szerokości podstawy zapory. To jest typowy przekrój drenażu w formie materaca kamiennego: niski, szeroki, o stałej grubości, zaprojektowany głównie do odprowadzenia filtrującej wody i obniżenia ciśnienia spływowego w korpusie i podłożu. W praktyce hydrotechnicznej taki materac układa się z kamienia łamanego lub grubego żwiru, najczęściej frakcji dobranej tak, żeby nie dochodziło do zamulania i wypłukiwania drobniejszych cząstek gruntu. Od góry i od dołu stosuje się warstwy filtracyjne, np. geowłókninę lub filtr żwirowy o odpowiednim uziarnieniu zgodnie z zasadami filtracji odwrotnej. Moim zdaniem kluczowe jest tu rozumienie, że materac kamienny pełni przede wszystkim funkcję drenażową i stabilizującą, a nie tylko zabezpieczającą powierzchnię skarp, jak np. okładzina. W projektach budowli ziemnych, zgodnie z dobrymi praktykami i wytycznymi normalizacyjnymi, drenaże w postaci materacy stosuje się w strefie przypodstawowej zapór, wałów czy grobli, żeby przechwycić wodę przesiąkającą przez korpus i bezpiecznie ją odprowadzić do odbiornika. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko przesiąków, sufozji i podmycia skarpy odpowietrznej. W budowie i utrzymaniu urządzeń wodnych taki materac jest bardzo praktyczny, bo stosunkowo łatwo go wykonać sprzętem do robót ziemnych i w razie potrzeby nadbudować lub naprawić lokalne uszkodzenia bez wyłączania całej budowli z eksploatacji.