Na ilustracji przedstawiono umocnienie skarpy cieku

Prawidłowo wskazano narzut kamienny w płotkach. Na ilustracji dobrze widać, że kamienie są ułożone luzem, a ich „pola” są podzielone faszynowymi przegrodami – właśnie te podłużne wiązki gałęzi tworzą płotki. Ich zadaniem jest utrzymanie narzutu na miejscu, ograniczenie zsuwania się kamieni po skarpie i podział powierzchni skarpy na mniejsze segmenty, które lepiej pracują przy obciążeniach od przepływu wody i falowania. Moim zdaniem to jedno z bardziej uniwersalnych i sprawdzonych rozwiązań w regulacji cieków, szczególnie tam, gdzie mamy do czynienia z umiarkowanymi prędkościami przepływu i zmiennymi stanami wody. Narzut kamienny w płotkach stosuje się na skarpach rzek, kanałów, zbiorników oraz przy umacnianiu podnóży wałów. Zgodnie z dobrą praktyką hydrotechniczną dobiera się odpowiednią frakcję kamienia (najczęściej łamany, mrozoodporny, o odpowiedniej gęstości) tak, żeby nie był unoszony ani przetaczany przez prąd wody. Płotki faszynowe kotwi się do podłoża kołkami drewnianymi lub stalowymi, a pod narzutem często układa się geowłókninę lub warstwę filtracyjną, żeby zapobiec wymywaniu gruntu spod umocnienia. W porównaniu z gabionami to rozwiązanie jest prostsze technologicznie, szybsze do wykonania i łatwiejsze w naprawie. W polskich wytycznych i instrukcjach utrzymania cieków traktuje się narzut w płotkach jako klasyczne umocnienie brzegów, zapewniające dobrą przepuszczalność i możliwość częściowej sukcesji roślinności między kamieniami, co jest dziś też istotne z punktu widzenia ekologii.