Podstawę do opracowania kosztorysu inwestorskiego stanowi

Poprawna odpowiedź to „dokumentacja projektowa”, bo właśnie ona jest formalną i merytoryczną podstawą do sporządzenia kosztorysu inwestorskiego. W praktyce kosztorysant nie wymyśla zakresu robót z głowy, tylko opiera się na projektach budowlanych i wykonawczych, przedmiarach robót, rysunkach, opisach technicznych oraz specyfikacjach technicznych wykonania i odbioru robót (STWiOR). To z dokumentacji projektowej wynika, co dokładnie ma być zbudowane, z jakich materiałów, jaką technologią, w jakich ilościach i z jakimi wymaganiami jakościowymi. Dopiero na tej podstawie można dobrać właściwe katalogi norm (np. KNR, KNNR), policzyć nakłady rzeczowe i skalkulować ceny jednostkowe. Moim zdaniem to jest taki „rdzeń” całej inwestycji – jeśli projekt jest dopracowany, to kosztorys inwestorski będzie znacznie bardziej wiarygodny. W branżowej praktyce przyjmuje się, że kosztorys inwestorski musi być zgodny z zakresem i standardem robót określonych w dokumentacji, bo później to właśnie ten kosztorys jest podstawą szacowania wartości zamówienia, planowania budżetu i porównywania ofert wykonawców. W zamówieniach publicznych przepisy wprost mówią, że wartość zamówienia ustala się na podstawie dokumentacji projektowej i specyfikacji technicznych, a nie na podstawie dziennika budowy czy harmonogramu. W budownictwie wodnym i hydrotechnicznym jest to szczególnie ważne, bo projekty zawierają m.in. przekroje koryt, parametry umocnień, klasy betonu, typy urządzeń wodnych – bez tego nie da się rzetelnie wycenić robót. Dziennik budowy, książka obmiaru czy harmonogram są dokumentami pomocniczymi, ale nie stanowią punktu wyjścia do sporządzenia kosztorysu inwestorskiego.