Na rysunku przedstawiono wodowskaz

Prawidłowo rozpoznano wodowskaz palowy. Na rysunku widać ciąg pali wbitych w skarpę brzegu, z zaznaczonymi wysokościami nad określonym poziomem odniesienia i odległościami wzdłuż cieku. To jest typowy schemat tzw. wodowskazu palowego, gdzie każdy pal ma znaną rzędną główki, a odczyt poziomu wody polega po prostu na sprawdzeniu, który pal jest zalewany, a który jeszcze wystaje nad lustro wody. W praktyce hydrotechnicznej takie wodowskazy stosuje się na małych ciekach, kanałach, przy budowlach piętrzących, a także na odcinkach regulowanych rzek, gdzie nie ma sensu montować drogich wodowskazów łatowych czy samopiszących. Moim zdaniem jest to rozwiązanie bardzo praktyczne w robotach terenowych: pale są proste w wykonaniu, można je łatwo odtworzyć po zniszczeniu, a przy prawidłowej niwelacji dają całkiem dokładne informacje o poziomie zwierciadła wody. W dokumentacjach technicznych i instrukcjach eksploatacji urządzeń wodnych często zaleca się, aby wodowskazy palowe powiązać z reperem stałym w terenie (np. reper sieci państwowej albo trwały znak na budowli hydrotechnicznej). Dzięki temu mamy pewność, że odczyty można porównać z innymi pomiarami geodezyjnymi i np. z obliczeniami przepływu czy kontrolą stanów ostrzegawczych. Dobrą praktyką jest również okresowa kontrola stabilności pali i ich rzędnych – po większych wezbraniach czy pracach regulacyjnych na korycie. W utrzymaniu cieków i w gospodarce wodnej takie proste wodowskazy są bardzo przydatne przy ocenie skuteczności robót ziemnych, regulacyjnych i przy monitorowaniu zmian poziomu wody w czasie.