Na rysunku przedstawiono podział skarpy na pasy umocnień w przypadku

Prawidłowo – na rysunku pokazano typowy podział skarpy na pasy umocnień stosowany przy regulacji dużych rzek. Świadczy o tym przede wszystkim wyraźne rozróżnienie trzech stref: pasa dolnego z umocnieniami technicznymi, wąskiej strefy przy średnim niskim stanie wody (NTW) z umocnieniami biotechnicznymi oraz pasa górnego z umocnieniami biologicznymi. Taki układ jest charakterystyczny dla koryt o dużych przepływach, znacznym zróżnicowaniu stanów wody i silnym oddziaływaniu fal wezbraniowych. W dużych rzekach pas dolny musi przenosić intensywne działanie nurtu, erozję denne i brzegową, a także obciążenia lodowe, dlatego zgodnie z dobrą praktyką hydrotechniczną stosuje się tam umocnienia typowo techniczne: narzuty kamienne, materace gabionowe, brukowiec, płyty żelbetowe czy faszynowo‑kamienne konstrukcje progowe. Powyżej, w strefie wahań poziomu wody około NTW, sprawdzają się rozwiązania biotechniczne łączące elementy żywe (roślinność) z materiałami inżynierskimi – np. kiszki faszynowe z obsiewem, siatki kokosowe z roślinnością, palisady z wierzby. Natomiast w górnej części skarpy, okresowo tylko zalewanej, dopuszcza się umocnienia wyłącznie biologiczne: zakrzewienia, zadrzewienia, murawy, które stabilizują grunt i jednocześnie poprawiają walory przyrodnicze oraz krajobrazowe doliny rzecznej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że tak rozbudowany, trójpasmowy schemat umocnień jest ekonomicznie i technicznie uzasadniony właśnie przy dużych rzekach, gdzie łączy się wymagania bezpieczeństwa przeciwpowodziowego z ochroną środowiska i trwałością budowli regulacyjnych.