Wykopy w miejscach dostępnych dla osób postronnych należy zabezpieczyć, ustawiając poręcze ochronne o wysokości 1,1 m, licząc od poziomu terenu, w odległości od krawędzi wykopu <b>nie mniejszej niż</b>

Poręcze ochronne przy wykopach dostępnych dla osób postronnych powinny być ustawione w odległości nie mniejszej niż 1,0 m od krawędzi wykopu. Ten 1 metr to nie jest przypadkowa wartość, tylko wynik doświadczeń i dobrych praktyk BHP na budowach. Chodzi o to, żeby człowiek, który idzie wzdłuż ogrodzenia, miał jeszcze „pas bezpieczeństwa” między sobą a potencjalnie niestabilną krawędzią gruntu. Krawędź wykopu może się obsunąć, szczególnie przy gruntach sypkich, po deszczu albo przy obciążeniu ruchem pieszym. Jeżeli bariera stałaby zbyt blisko, to w razie osuwiska razem z gruntem poleciałaby poręcz i osoba opierająca się o nią. Odległość 1,0 m pozwala też na swobodne prowadzenie robót przy krawędzi, np. ustawianie szalunków, kontrolę stateczności skarp, bez ryzyka, że pracownicy lub osoby postronne będą chodziły „po samym brzegu”. W praktyce na budowach hydrotechnicznych takie zabezpieczenia stosuje się przy wykopach pod przepusty, komory czerpne, fundamenty jazów czy studnie rozprężne – wszędzie tam, gdzie istnieje ryzyko, że w pobliżu mogą pojawić się osoby niezwiązane bezpośrednio z robotami. Moim zdaniem warto zapamiętać ten 1 metr jako absolutne minimum, a w miejscach o wzmożonym ruchu ludzi albo przy słabym gruncie sensowne jest nawet większe odsunięcie bariery. Trzeba też pamiętać, że sama bariera to nie wszystko – powinna mieć wysokość ok. 1,1 m, listwę poprzeczną i krawężnik czy bortnicę, a całość musi być stabilnie zakotwiona. Takie rozwiązania są zgodne z ogólnymi zasadami BHP na budowie i standardami organizacji robót ziemnych, gdzie priorytetem jest ochrona życia i zdrowia ludzi oraz ograniczenie ryzyka wypadku przy pracy.