Na rysunku przedstawiono elementy ostrogi regulacyjnej. Wskaż element łączący ostrogę z brzegiem rzeki.

Prawidłowo wskazana została wrzynka, czyli część ostrogi, która bezpośrednio łączy konstrukcję z brzegiem rzeki. To właśnie w rejonie wrzynki ostroga „wchodzi” w skarpę i tam przenoszone są główne siły od nurtu i od ciężaru własnego budowli. Z mojego doświadczenia to miejsce traktuje się trochę jak fundament całej ostrogi – jeśli wrzynka jest źle zaprojektowana albo byle jak wykonana, to nawet bardzo solidny korpus i głowica nie zapewnią trwałości budowli. Wrzynkę wykonuje się z materiałów o dużej stateczności: narzutu kamiennego, gabionów, faszyny wiązanej, czasem żelbetowych elementów prefabrykowanych. Dobrą praktyką jest głębokie wcięcie wrzynki w brzeg oraz odpowiednie dociążenie, tak aby ograniczyć możliwość podmycia i rozmycia skarpy w miejscu połączenia. W wytycznych projektowych regulacji rzek (np. instrukcje IMGW, zalecenia Wód Polskich) podkreśla się konieczność wydłużenia wrzynki powyżej strefy aktywnej erozji oraz powiązania jej z istniejącymi umocnieniami brzegowymi. W praktyce na budowie zwraca się uwagę, żeby wrzynka była wykonana przed formowaniem głowicy, bo od jej osi i rzędnych zależy prawidłowe usytuowanie całej ostrogi. Dzięki dobrze zaprojektowanej wrzynce ostroga współpracuje z brzegiem, stabilizuje linię brzegową i zapewnia trwałe ukształtowanie koryta, co przekłada się na bezpieczne prowadzenie wody i ochronę przeciwpowodziową terenu.