Czasowe pokrycie przez wodę terenu, który w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołane przez wezbranie wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych, nosi nazwę

Prawidłowo wskazana została „powódź”, bo dokładnie tak w języku technicznym i prawnym nazywa się czasowe pokrycie przez wodę terenu, który normalnie jest suchy. Definicja z pytania jest w zasadzie zbieżna z tą, którą znajdziesz w Prawie wodnym: powódź to wezbranie wód powodujące zalanie terenów poza korytem cieku lub normalną linią brzegową zbiornika. Kluczowe są tu dwie rzeczy: po pierwsze – zjawisko jest czasowe, po drugie – dotyczy wód powierzchniowych (rzeki, kanały, zbiorniki, morze), a nie np. przepełnionej kanalizacji deszczowej. W praktyce zawodowej w gospodarce wodnej rozróżnienie tego pojęcia ma duże znaczenie. Od tego zależy projektowanie wałów przeciwpowodziowych, przepustów, jazów, polderów zalewowych czy suchych zbiorników przeciwpowodziowych. Projektant, robiąc obliczenia hydrologiczne (np. dla przepływu o prawdopodobieństwie 1%, tzw. woda stuletnia), musi umieć ocenić, które tereny mogą być okresowo zalane właśnie w wyniku powodzi. W dokumentacjach technicznych, instrukcjach gospodarowania wodą, a także w planach zarządzania ryzykiem powodziowym zawsze używa się terminu „powódź”, a nie „podtopienie” czy „wezbranie”, bo tylko „powódź” odnosi się do tak szeroko rozumianego zjawiska wraz z jego skutkami przestrzennymi. Moim zdaniem warto się tej definicji dobrze nauczyć, bo później przewija się praktycznie wszędzie: od opisów robót ziemnych na wałach, przez konserwację urządzeń wodnych, aż po procedury bezpieczeństwa i akcje przeciwpowodziowe.