Na rysunku przedstawiono

Na rysunku faktycznie pokazano zganiarkę, czyli w terminologii ogólnobudowlanej samojezdną zgarniarkę (ang. scraper). To specjalistyczna maszyna do robót ziemnych, która jednocześnie odspaja, zgarnia, transportuje i rozściela urobek. Charakterystyczny jest ten „środkowy” człon z misą (skrzynią ładunkową) z nożem skrawającym na dole oraz klapą przednią i tylną. W odróżnieniu od spycharki, która tylko przesuwa grunt po powierzchni, zganiarka ładuje grunt do misy, przewozi go nawet na kilkaset metrów i potem precyzyjnie rozkłada w miejscu wbudowania. W hydrotechnice takie maszyny stosuje się np. przy formowaniu nasypów pod wały przeciwpowodziowe, kształtowaniu czasz zbiorników, profilowaniu szerokich odkrywek przy regulacji rzek. Moim zdaniem warto zapamiętać, że zganiarka pracuje optymalnie na gruntach stosunkowo łatwo urabialnych: piaski, żwiry, grunty spoiste o małej wilgotności. Dobre praktyki mówią, żeby unikać pracy zganiarką w bardzo rozmokniętym gruncie, bo spada wydajność i pojawia się problem ze ślizganiem i napełnianiem misy. W normach i wytycznych dotyczących organizacji robót ziemnych podkreśla się też konieczność prawidłowego doboru długości cyklu transportowego – przy zbyt krótkich odległościach lepsza bywa spycharka, przy zbyt dużych – samochody z koparką. Zganiarka jest takim „pośrednim” sprzętem: trochę koparka, trochę środek transportu, trochę równiarka do wstępnego profilowania. W praktyce brygadziści lubią ją tam, gdzie trzeba szybko przerzucić duże ilości gruntu i od razu z grubsza ukształtować teren.