Korzystając z tabeli, określ gatunek drewna, który przy obciążeniu siłą działającą w poprzek włókien wykazuje największą wytrzymałość na ściskanie. <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Gatunek drewna</th><th colspan="2">Wytrzymałość na ściskanie [MPa]</th><th colspan="2">Wytrzymałość na rozciąganie [MPa]</th></tr><tr><th>wzdłuż włókien</th><th>w poprzek włókien</th><th>wzdłuż włókien</th><th>w poprzek włókien</th></tr><tr><td>buk</td><td>53</td><td>9</td><td>135</td><td>7</td></tr><tr><td>dąb</td><td>47</td><td>11</td><td>90</td><td>4</td></tr><tr><td>klon</td><td>53</td><td>10</td><td>100</td><td>3,5</td></tr><tr><td>świerk</td><td>43</td><td>6</td><td>90</td><td>2,7</td></tr></table>

Prawidłowo – w tym zadaniu kluczowe jest dokładne odczytanie danych z tabeli. Interesuje nas wyłącznie wytrzymałość na ściskanie w poprzek włókien. W kolumnie „w poprzek włókien” dla ściskania mamy wartości: buk – 9 MPa, dąb – 11 MPa, klon – 10 MPa, świerk – 6 MPa. Największa wartość to 11 MPa, więc gatunkiem o najwyższej wytrzymałości na ściskanie w tym kierunku jest dąb. To, że buk czy klon mają wysoką wytrzymałość wzdłuż włókien, w tym pytaniu nie ma znaczenia – liczy się tylko konkretny parametr z tabeli. W praktyce budownictwa wodnego kierunek pracy drewna ma duże znaczenie. Elementy narażone na docisk prostopadły do włókien, np. podkładki drewniane pod śruby, oparcia belek na podporach czy elementy dociskane przez klamry, lepiej wykonywać z gatunków, które dobrze znoszą ściskanie właśnie w poprzek włókien. Dąb, ze względu na swoją gęstość, twardość i odporność na ściskanie, jest często stosowany w elementach konstrukcji narażonych na duże lokalne naciski, np. w urządzeniach wodnych jako klocki podporowe, odboje, belki progowe, listwy prowadzące. Moim zdaniem warto zapamiętać, że parametry wzdłuż i w poprzek włókien różnią się nieraz kilkukrotnie i przy doborze materiału do konstrukcji hydrotechnicznych trzeba zawsze patrzeć, jak element jest obciążony: czy głównie wzdłuż włókien (np. belka pracująca na ściskanie osiowe), czy poprzecznie (miejsca oparcia, dociski, strefy zgniatania). To jest jedna z podstawowych dobrych praktyk przy projektowaniu i utrzymaniu drewnianych elementów w budownictwie wodnym – nie tylko „jakie drewno”, ale też „jak ułożone włókna względem siły”.