Prowadząc zliczenie matematyczne drogi statku na półkuli wschodniej w szerokościach geograficznych większych od 60°N, należy wykorzystać metodę

Metoda powiększonej szerokości to taka trochę niedoceniana podstawa nawigacji na dużych szerokościach geograficznych – zwłaszcza powyżej 60°N i 60°S. Chodzi o to, że im bliżej biegunów, tym silniej zbieżne są południki i zwykłe liczenie odległości na podstawie szerokości czy długości zaczyna być mocno mylące. Moim zdaniem wielu nawigatorów za bardzo ufa prostym wzorom, a przecież już od 60 stopnia szerokości morskiej różnica w długości łuku równoleżnika robi się poważna – to nie to samo co na równiku. Dlatego korzysta się z tzw. „powiększonej szerokości” (ang. meridional parts), która bierze pod uwagę stopień zbieżności południków i dzięki temu daje precyzyjniejsze wyniki przy wyznaczaniu pozycji czy drogi na mapach żeglarskich. W praktyce stosuje się specjalne tablice (na przykład tablice Norie’go), które pozwalają na szybkie określenie wartości powiększonej szerokości dla danej szerokości geograficznej. Używanie tej metody to nie tylko dobra praktyka – to wręcz wymóg bezpieczeństwa i dokładności w profesjonalnej nawigacji, co potwierdzają podręczniki i standardy IMO. Takie podejście minimalizuje błędy nawigacyjne, które na dalekiej północy mogą mieć katastrofalne skutki. Z mojego doświadczenia wynika, że każdy, kto chociaż raz liczył drogę matematyczną w okolicach Spitsbergenu lub Grenlandii, rozumie, o co chodzi – przy powiększonej szerokości wszystko się w końcu zgadza i nie musisz się martwić o „niedoszacowanie” odległości.