W celu określenia pozycji obserwowanej wykorzystano schemat kreślenia z

W przypadku pozycji obserwowanej określanej na podstawie dwóch niejednoczesnych namiarów, korzysta się z bardzo użytecznego i praktycznego narzędzia nawigacyjnego, jakim jest tzw. metoda linii pozycyjnych przeniesionych. W praktyce polega to na tym, że wykonujesz pierwszy namiar na obiekt (NR 1) o określonej godzinie, a następnie, po upływie czasu i przebyciu znanego dystansu (np. korzystając z logu okrętowego), robisz drugi namiar na inny obiekt (NR 2). Oba namiary są wykonane w różnych miejscach i w różnym czasie. Przenosi się pierwszy namiar z pozycji odpowiadającej drugiemu namiarowi (uwzględniając przebytą trasę oraz dryf, jeśli występuje). W ten sposób na mapie pojawia się przecięcie linii namiarowych – i to właśnie jest twoja pozycja obserwowana. To rozwiązanie jest bardzo popularne w praktyce, szczególnie gdy nie ma możliwości uzyskania trzech jednoczesnych namiarów lub gdy widoczność nawigacyjna jest ograniczona. Moim zdaniem ta metoda jest o tyle sprytna, że pozwala na wykorzystanie każdego dostępnego momentu obserwacji na morzu – czasem nawet jeden dobry namiar, wykonany w odpowiednim momencie, potrafi znacząco poprawić dokładność nawigacji. To właśnie ta metoda jest zgodna z klasycznymi standardami nawigacyjnymi i często opisywana w podręcznikach nawigacyjnych.