W warunkach dobrej widzialności obserwowano za pomocą radaru zbliżający się statek oraz naniesiono jego pozycje na nakres radarowy. Analizując dane w tabeli, określ sytuację statku własnego, płynącego KR=090° z prędkością v =12 węzłów <br><br> <table><tr><td>Pozycja 1</td><td>godzina 1915</td><td>NR = 160,0°</td><td>dᵣ = 4 Mm</td></tr><tr><td>Pozycja 2</td><td>godzina 1921</td><td>NR = 159,5°</td><td>dᵣ = 3 Mm</td></tr></table>

W tej sytuacji mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem, gdy kursy statków przecinają się, a oba zbliżają się do siebie. Zwróć uwagę, że namiar radarowy na obserwowany statek praktycznie się nie zmienia (tylko pół stopnia przez 6 minut), a odległość maleje. To typowy sygnał, że może dojść do kolizji, bo tzw. namiar względny utrzymuje się prawie stały – to jeden z podstawowych wskaźników kolizyjnych. W praktyce, jeśli przy stałym namiarze obserwowany obiekt się zbliża, to oba statki są na kursach kolizyjnych. Dodatkowo, statek własny płynie na kursie 090°, a obserwowany znajduje się na namiarze ok. 160°, czyli mniej więcej z prawej burty. Zgodnie z prawem drogi morskiej (Międzynarodowe Przepisy o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu – COLREG), w takiej sytuacji statek widzący inny statek ze swojej prawej burty ma obowiązek ustąpić. Moim zdaniem, to bardzo ważny aspekt w praktyce nawigacyjnej – zawsze należy analizować zmianę namiaru i dystansu, bo to daje czytelny obraz, co się dzieje na wodzie. Dużo osób zapomina, że nawet jeśli widoczność jest dobra, to zasady prawidłowej oceny kolizji i pierwszeństwa pozostają takie same, jak przy ograniczonej widoczności. Stare, dobre praktyki mówią: jeśli nie jesteś pewien – przyjmij, że może być kolizja i zachowaj szczególną ostrożność. W realu warto to zawsze sprawdzić na nakresie radarowym lub na plotcharcie. Takie zadania naprawdę pomagają rozumieć, dlaczego prawo drogi jest tak szczegółowo określone i dlaczego jego znajomość jest kluczowa dla bezpieczeństwa żeglugi.