Rysunek przedstawia dane znajdujące się w roczniku astronomicznym The Nautical Almanac. Z danych tych wynika, że na południku Greenwich na szerokości geograficznej φ=58°N

Dobra robota, bo faktycznie – świt nawigacyjny nie będzie występował na szerokości 58°N według danych z rocznika. Wynika to z tego, że dla tej szerokości, w okresie bliskim przesileniu letniemu, Słońce na pewien czas nie zniża się poniżej 12° pod horyzontem, czyli nie osiąga granicy zmierzchu nawigacyjnego. To typowa sytuacja w wysokich szerokościach geograficznych – przez całą noc jest jasno na tyle, że można prowadzić obserwacje nawigacyjne bez potrzeby używania dodatkowych świateł. To ma ogromne znaczenie praktyczne w żegludze dalekomorskiej, gdzie wyznaczanie pozycji astronawigacyjnej wymaga określonych warunków oświetlenia. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu nawigatorów nie docenia tej specyfiki rejonów wysokoszerokościowych. Roczniki astronomiczne zawsze warto czytać uważnie – te ukośniki czy kreski, które widzisz w tabeli, właśnie wskazują na brak występowania danego zjawiska o danym czasie. Międzynarodowe standardy, m.in. publikacje Admiralicji Brytyjskiej czy wytyczne IMO, przywiązują dużą wagę do precyzyjnego korzystania z takich danych. W praktyce oznacza to, że w tym rejonie latem praktycznie nie zapada prawdziwa noc i ma to bezpośredni wpływ na planowanie wacht, nawigację oraz bezpieczeństwo żeglugi.